Egypte

Dit is het verslag van een tweeweekse rondreis door Egypte.
De reis werd gemaakt met Shoestring. Rechts ziet U de gevolgde route. We beginnen in Caïro.

Caïro

Bij aankomst op Caïro moeten we allereerst een visum regelen. Dit is nauwelijks meer dan een soort postzegel in het paspoort en een stempel. Hier ontmoeten we ook Houssam, onze reisleider voor de komende twee week. We gaan met alle groepen in colonne - met politiebegeleiding - naar downtown Caïro. Het komt ons allemaal een beetje overdreven over, maar sinds de aanslagen in 1997 is dit een standaard procedure. Er is nog altijd een groepering die de regering probeert te raken via de belangrijkste bron van inkomsten: De toeristen (wij dus).

Egyptisch museum, April 2002 We gaan eerst geld halen (Egyptische Ponden). Nadat de eerste is geweest begeeft de pin-automaat het. We hebben de optie tussen het zoeken van een andere pin automaat, of het inwisselen van traveler checks. Ik kies voor het laatste want ik wil naar het Egyptisch museum. Je mag in het museum foto's maken, een kaartje voor een fotocamera kost 10 Egyptische Ponden. Een videocamera het tienvoudige. Er is even een discussie of mijn digitale fotocamera wel of niet een videocamera is, maar ik weet ze gelukkig te overtuigen dat het alleen een fotocamera is.

Links: Egyptisch museum, April 2002. Let op de auto's !
We beginnen op de eerste verdieping. Hier bevinden zich onder andere het dodenmasker van Tut Ank Amun, en een grote verzameling opgegraven beeldjes. Voor de mummiekamer moet apart betaald worden, maar hij valt achteraf nog tegen ook. Op de benedenverdieping vind je veel grote beelden en sarcofagen. Ze zeggen dat als je alles wilt zien je 6 maanden nodig hebt. Het is inderdaad héél groot doch na ruim twee uur gaat alles op elkaar lijken. Ik houd met museum verder wel voor gezien.
Beeld van Anubis Dodenmasker Tut Ank Amon Egyptisch museum
We nemen met vijf man een taxi naar de markt bij souk mansour. Om de taxikosten te kunnen verdelen spreken we onderling af dat we 1 EP per persoon betalen. De eerste de beste taxi blijkt gelijk al bereid ons voor 5 Pond (1.25 euro) naar souk mansour te brengen. De markt bestaat uit nauwe straatjes waar van alles wordt verkocht. Veel is voor toeristen bestemd, maar er zijn ook goederen voor de egyptenaren zelf: Schoenen, waterpijpen, zelf een straatje waar men allemaal brandkasten verkoopt. Als we teruglopen komen we langs verkopers van sigaretten en een vreemd soort holle witte staafjes. Het blijkt zoetigheid te zijn. Ik koop een zakje voor een pond. Ze smaken enigszins naar kaneel.

Straatbeeld Caïro Het verkeer in Caïro is chaotisch. Veel toeteren en een beetje doordrukken is het motto. (zie movie pagina) Oversteken is een kunst. Je moet een gaatje zoeken en dan baan voor baan over zien te steken. Het doet me een beetje denken aan een computerspelletje wat ik vroeger wel eens speelde. Hierbij moest je een kikker baan voor baan door een rijdende verkeersstroom zien te loodsen. Het verschil is dat hier in Caïro de banen niet zo duidelijk zijn. Ze staan wel op het wegdek geschilderd, maar men trekt zich er niet altijd evenveel van aan. Net zomin als van verkeerslichten die op rood staan. Op een gegeven moment sta ik de kijken hoe men massaal door rood rijdt, terwijl de richting met groen licht staat te wachten.
De auto's langs de kant van de weg staan letterlijk bumper tegen bumper geparkeerd. We zien iemand die weg wil de auto's achter hem een eindje opzij drukken. Er is veel politie op straat. Soms wel drie agenten per kruispunt. Veel hebben een armband met 'toeristen politie' of iets vergelijkbaars. Egypte kent een dienstplicht, en iedereen heeft de keuze tussen 2 jaar in het leger of 3 jaar bij de politie. Scheerbeurt op straat
  Scheerbeurt op straat

Als we later naar de oude stad willen mogen we er niet in. Er is een protestdemonstratie tegen de Amerikaanse steun aan Israël. De politie heeft uit voorzorg oud Caïro voor toeristen afgezet. De Citadel is gelukkig nog wel open, alhoewel 'open' hier betrekkelijk is. Bij veel delen worden we tegengehouden en teruggestuurd. De Mohammed Ali moskee en een tweetal musea zijn nog wel open.
City of the dead We proberen terug te lopen via de Islamitische wijk en komen terecht in City of the Dead, zoals de noordelijke begraafplaats wel genoemd wordt. Hier zijn huizen voor de doden gebouwd. Het ziet er uit als een vrijwel verlaten plaatsje, maar als je in de huizen kijkt zie je dat er graven in de huizen zijn. Een soort tombes dus. De egyptenaren komen hier nog regelmatig hun dode familieleden opzoeken, en blijven dan ook eten en slapen in de huizen.