 |
Na alle drukte van Rome is het heerlijk om even bij te komen in de rust van park Villa Borghese. Op de plattegrond is de oude stadsmuur getekend, en ik besluit om via die stadsmuur naar het park te lopen. De muur staat er niet overal, en al snel ben ik te ver gelopen. Als ik de kaart weer raadpleeg wordt ik aangesproken door een oude man: "I zpeakah Englis", even waan in mij in 'Allo, 'Allo. Hij raad me aan de bus te nemen. |
| Eenmaal in de bus blijkt dat ik daar geen kaartje kan kopen. De chauffeur is helemaal afgeschermd door een glazen wand. Dan maar zonder kaartje. Op een gegeven moment zie ik een bord "villa borghese", dus bij de eerstvolgende halte ga ik er uit. Ik sta inderdaad bij de ingang van het park. De bus rijdt de hoek om, het park in. Er zijn bushaltes door heel villa borghese. |  |
 |
Even weet ik niet goed hoe ik lopen moet dus ik dwaal wat rond langs fonteinen, een soort atletiekbaan en diverse beelden. Op dat moment wordt mij ook duidelijk dat villa het Italiaanse woord is voor park. Het slaat niet op een gebouw. |
 |
De dierentuin is helemaal aan het andere eind van het park, dus als ik daar heen loop kom ik door het grootste gedeelte. De toegangsprijs voor de dierentuin is slechts 8 euro. De dierentuin zelf is ruim opgezet, doch men zit duidelijk nog in een proces van het verbeteren van de leefruimte voor de dieren. Een aantal dieren hebben al een omgeving die enigszins aangepast is bij hun natuurlijke leefwijze, doch anderen zitten nog gewoon in kooien. |
| In de dierentuin zijn een aantal picknickplaatsen en een speeltuin voor kinderen. Hier wordt volop gebruik van gemaakt. Die dierentuin is voor veel Italianen een dagje uit. Tegen park borghese zijn nog een aantal andere parken geplakt. Sommigen gaan naadloos over, terwijl anderen door een groot hek ommuurd zijn. In schoonheid doen ze niet onder voor Borghese. Ook hier zijn volop beelden, fonteinen en plakken om even te zitten. |  |