Turkije

Istanbul

Vanaf het vliegveld van Instanbul worden we opgehaald met het mini-busje waarmee we ons de komende twee week zullen verplaatsen. Istanbul is een grote stad, met al zijn verkeersproblemen. Dit weekend wordt de chaos nog eens vergroot door een formule-1 show. We krijgen al het nodige van Istanbul te zien als Yalçin (spreek uit als: Jaltsjin) - onze chauffeur - zijn best doet om ons naar ons hotel te brengen, in een ook voor hem onbekende stad. Op een gegeven moment wil Yalçin rechtsaf richting hotel, doch een posterende politieagent weigert ons door te laten. Er zit niets anders op dan een alternatieve route te zoeken.

Van enige activiteiten komt vandaag niet veel terecht, want we bereiken ons hotel pas tegen half zes. Wel gaan we 's avonds met een groepje naar een lokale eetgelegenheid (lokanta). Dit is waar ook de Turkse bevolking zelf gaat eten, het is goedkoop en simpel. Je kunt uit een aantal gerechten je keuze maken door ze aan te wijzen in hun warmhoudschalen, waarna ze op een bord geserveerd worden. Lokanta's zijn dé manier om goedkoop en goed uit eten te gaan. In Turkije betaal je namelijk vooral voor de entourage: Een wit tafellaken, servetten naast je bord en obers in kostuum kosten allemaal extra. Bij een lokanta zit je aan een eenvoudige tafel, vaak onder TL-verlichting te eten. Het eten is echter minstens zo goed.

Na afloop wandelen we nog even door de straten van Istanbul. Ons hotel (Ottoman) ligt vlak bij de Bosporus. Op straat lopen grote aantal zwerfkatten, waarvan er verscheidene zwanger zijn.

De volgende dag wordt besteed aan het bezichtigen van een aantal moskeeën en het Topkapi paleis. De twee belangrijkste moskeeën, de Sultan Ahmet (of blauwe moskee) en de Aya Sofia liggen op loopafstand van ons hotel. De Aya Sofia is niet langer in gebruik als moskee, doch vervult nu meer de functie van museum (toegang 10 YTL).

Binnenin ziet het er nog wel uit als in een moskee, echter de bovengalerij wordt gebruikt voor de tentoonstelling van portretten en voor uitleg over de geschiedenis van de moskee.

De blauwe moskee is nog wel in gebruik, dus hier moeten we onze schoenen uitdoen. Deze moskee is echt heel mooi van binnen, met schilderingen, mozaďek die zo fijn is dat het bijna geschilderd lijkt, en gebrandschilderde ramen. De blauwe moskee dankt haar naam aan de blauwe tegels op de zuilen en de blauwgroene schilderingen op de binnenmuren. Het is de enige moskee in Istanbul met zes minaretten. De moskee kwam gereed in 1616 onder sultan Ahmet I, en is een van de mooiste scheppingen van de Turkse bouwkunst. Volgens de officiële telling zijn er 21.043 tegels in het interieur verwerkt.

's Avonds is de moskee verlicht.

Vervolgens lopen we door naar het Topkapi paleis. Hier woonde de sultan tot 1855 met zijn familie en personeel.

De bouw van het complex werd voltooid na 16 jaar in 1478. Het paleis bestaat uit verschillende kleinere en grotere gebouwen die om drie binnenplaatsen zijn gebouwd. In 1923 heeft Atatürk het land hervormd, en een eind gemaakt aan de heerschappij van de sultans. Een gedeelte is nu ingericht als museum, waar kleding, zwaarden en zilveren voorwerpen tentoongesteld worden. Echter ook de gebouwen zelf zijn zeker een bezoek waard. Uit het formaat van de keukens blijkt wel dat hier werkelijk aanzienlijke hoeveelheden mensen gewoond moeten hebben.

Eenmaal buiten gaan we eerst even lunchen op het dak van het "seven hills" hotel, vanwaar we een prachtig overzicht hebben over de beide moskeeën en de bosporus.

We lopen door naar de Süleyman moskee, die als de mooiste van Istanbul geldt. Deze moskee staat op een heuvel, en is gebouwd door de beroemde bouwmeester Sinan. Sultan Süleyman was de opdrachtgever voor de bouw van deze moskee met vier minaretten, die in 1557 gereed kwam.

Inmiddels zijn we redelijk afgedwaald van ons hotel. We overwegen dan ook om een taxi terug te nemen. Echter door de formule-1 show zijn delen van de stad afgezet en zijn er veel mensen naar Istanbul gekomen, met als gevolg een verkeerschaos. Het is maar de vraag of de taxi's er door zullen komen. Als ze ook nog 10 YTL als ritprijs opgeven (normaal 2-3 YTL) besluiten we om toch maar terug te lopen.

We stoppen dan wel onderweg tweemaal voor een kopje thee, de nationale drank van Turkije. Op de terrasjes lopen diverse poezen rond. Als ik er een op schoot neem om hem een beetje te kunnen kriebelen drukt hij spinnend zijn kop tegen mij aan. Ze zijn goed verzorgd, dus waarschijnlijk zijn het huisdieren.

Een boottocht...

Het dorp leeft van toerisme en van de visserij. In de haven liggen enkele vissersboten, en er zijn diverse visrestaurants. De overgebleven vis gaat volgens mij naar de lokale zwerfkatten, want ik heb al een paar maal een kat met een visje in de bek zien lopen. Vissers zijn bezig hun netten te herstellen

Op de terugvaart zien we dolfijnen in de Bosporus zwemmen. Dit schijnt slechts zeer sporadisch voor te komen dus we hebben weer eens geluk. Vanaf de boot kun je goed de huizen, moskeeën en het paleis zien liggen. Verkopers van koffie, thee, yoghurt en broodjes doen goede zaken. Sommige hebben een bijzondere verkooptactiek voor als de handel even wat inzakt. Ze "geven" je gewoon een glaasje thee, maar als je het op hebt komen ze er wel geld voor vragen.

Terug van de boot lopen we weer in de richting van de beide moskeeën, op zoek naar de grote bazaar. Dit is een overdekt gebied van ca 30 ha met meer dan 4000 winkeltjes en stalletjes met sierraden, verlichting, boeken, waterpijpen, kleden, voedsel, enzovoorts. Bij één van de boekenwinkels liggen een stuk of zes katten te dommelen. De eigenaar blijkt maar liefst twaalf katten te hebben.

Al dwalend komen we langs een terrasje waar een derwisj danser optreedt onder begeleiding van life muziek. De danser tolt rond tot hij licht in het hoofd wordt, om zo dichter bij Allah te komen. Het is inmiddels donker geworden en de moskeeën zijn prachtig verlicht. (Zie foto boven)